اتوبوس

هوا ابری بود و من اون روز تب کرده بودم. ولی باید می رفتم که ببینمش؛ حتی اگه خودش نمی خواست منو ببینه.

تو افکارم گیج می زدم و اتوبوس داشت راه می افتاد که دو تا دختر هفده هیجده ساله با سروصدای زیاد و بگوبخند پریدند توی اتوبوس. بلافاصله دو تا پسر جوون اومدن بالا. یکی از دخترها تا اومد یه تکونی بخوره، پاش رو گذاشت روی کفش زن کنار دستیش. 
برای یک لحظه خنده اش رو قورت داد، برگشت و معذرت خواهی کرد. زن هم اصلا توجهی نکرد. فقط یک نگاه کوتاه به پایین انداخت و بعد دوباره زل زد به ویترین مغازه های بیرون. دخترهم بلافاصله رو کرد به دوستش و یه نیشخند زد و پشتش را کرد به دو تا پسری که همزمان با آنها وارد شده بودند. یکی از پسرها با زیپ کناره کوله پشتی دختر شروع کرد به بازی کردن و دائما باز و بسته اش می کرد؛ و دختر هرازگاهی برمی گشت و با لبخند می گفت «نکن زشته!» پسر هم هی می گفت «یعنی آشتی»  و دختر فقط سرش را به علامت منفی تکون می داد و بعد سرش را می برد سمت گوش دوستش که روبرویش بود و ریز ریز می خندیدند.

دوباره اتوبوس تکون اعصاب خورد کنی خورد و توی ایستگاه ایستاد. اول دخترها  با مکث زیاد پیاده شدند و بعد پسرها. کس دیگه ای پیاده نشد. اتوبوس دور زد و از کنار خیل ماشین هایی که پشت ترافیک معطل بودند از توی خط ویژه به سرعت حرکت کرد؛ و من توی این فکر بودم که امروز کدوم روسریشو سر کرده؟ کدوم مانتو شو پوشیده؟ کدوم کفشش رو پا کرده؟... کدوم... کدوم... کدوم...؟

***